« Wróć

Czy każdy może zostać Opiekunem?


Ponieważ klientem Opiekuna jest człowiek niezdolny do samoopieki, którego bezpieczeństwo zdrowotne i socjalne zależy od jego profesjonalizmu i etyki, zawód ten należy traktować jako zawód zaufania publicznego. Obligatoryjnym postępowaniem w tym obszarze usług powinien być wymóg kwalifikacji wobec wszystkich osób wykonujących usługi opiekuńcze.

Aktualnie brakuje jednoznacznych uregulowań i zapisów prawnych dotyczących kwalifikacji osób wykonujących zawód Opiekuna. Miejskie i gminne ośrodki zdrowia ustaliły tylko zakres czynności w ramach usług opiekuńczych, nie odnosząc się ani do ich standardu jak również jakości i kwalifikacji wykonujących je osób. Nieco inaczej wygląda kwestia zawodu Opiekun Medyczny, którego kwalifikacje ściśle są określone, natomiast o predyspozycjach psychofizycznych zarówno w przypadku Opiekunów pracujących w szpitalach, w środowisku, w Domach Pomocy Społecznej, w hospicjach mówi się mało. Pomino, że specyfika każdego miejsca jest nieco inna, można wskazać ogólnie, czym powiniec wykazywać się Opiekun.

Osoba podejmująca pracę w charakterze Opiekuna powinna posiadać następujące cechy psychofizyczne i reprezentować postawy:

 

  1. umiejętność nawiązywania kontaktów z ludźmi,          

  2. dojrzałość emocjonalną,    

  3. odporność na sytuacje trudne i stres,

  4. umiejętność pokonywania przeszkód i ograniczeń w działaniu,        

  5. odpowiedzialność, zdyscyplinowanie i systematyczność,

  6. życzliwość, wrażliwość i empatia w stosunku do innych ludzi, tolerancja i poszanowanie godności drugiego człowieka,

  7. cierpliwość i wytrwałość,

  8. gotowość do niesienia pomocy i dyspozycyjność,

  9. gotowość do podnoszenia kwalifikacji,

  10. uczciwość, dyskrecja

  11. spostrzegawczość,

  12. zdolność koncentracji i podzielność uwagi.


    Co wyróżnia kompetentnego Opiekuna?

     

    1. Opowiednie cechy osobowościowe

    Człowiek stary musi czuć się zaakceptowany, uznany, przyjęty i zrozumiany, co zależy od wypracowanych cech Opiekuna oraz od jego osobowości.
    W kontaktach z seniorami trzeba widzieć w nich nie tylko podopiecznych czy chorych, ale również człowieka, partnera, osobę obdarzoną godnością
    i wolnością. Obciążenie obowiązkami może być powodem tego, że podopiecznego traktuje się przedmiotowo – mechanicznie wykonując pewne czynności,nie uwzględniamy humanistycznych aspektów kontaktu ze starym człowiekiem.

    Do zaburzenia wzajemnych relacji przyczynia się bezosobowe, instrumentalne traktowanie pacjenta np. prowadzenie prywatnych rozmów w czasie wykonywania zabiegów, pośpiech, dostrzeganie w chorym źródła kłopotów i przeszkody w odpoczynku.

    2. Umiejętności komunikacyjne

    Poprawną komunikację z podopiecznym może zakłócać wiele czynników: osłabienie funkcji zmysłów (wzrok, słuch), zmiany chorobowe negatywnie wpływające na pracę umysłu, problemy emocjonalne, wyostrzanie się wraz z upływem wieku negatywnych cech charakterologicznych.

    Pomimo różnych trudności i ograniczeń związanych z procesami starzenia się, nie można dopuścić do braku wymiany informacji, bo to utrudnia pracę
    i prowadzi do izolacji starego człowieka. Konieczne jest podmiotowe traktowanie seniora i informowanie go na bieżąco o podejmowanych działaniach.

    Nawiązanie i podtrzymanie kontaktu emocjonalnego umiejętność współodczuwania, zdobycie zaufania, okazywanie ciepła i życzliwości to elementy kontaktu, które przyczyniają się do podwyższenia jakości życia pacjenta.

    3. Zdolności i umiejętności manualne

    Pielęgnacja i opieka są nierozłącznie związane ze zdolnościami i umiejętnościami manualnymi. Uchybienia w tym zakresie mogą prowadzić do cierpienia fizycznego chorego lub do pogorszenia stanu jego zdrowia psychicznego. Uważność, poprawność, delikatność, cierpliwość
    i konsekwencja w wykonywaniu czynności budują klimat zaufania i nastrajają pozytywnie. Nawet najprostsze zabiegi mogą mieć znaczenie terapeutyczne.

    4. Talent organizacyjny i umiejętność współpracy w zespole

    Istotną kwestią na płaszczyźnie wzajemnych relacji wynikających z bycia opiekunem oraz podopiecznym jest także to, że tym samym pacjentem – seniorem przeważnie zajmuje się więcej osób, wobec czego niezbędne jest działanie zespołowe.
    W interesie podopiecznego jest, aby praca ta przebiegała bezkonfliktowo i przy wzajemnej współpracy. Opiekun musi dopilnować podziału zadań, koordynacji wysiłków, wymiany informacji oraz realizowania jednej linii programowej, aby podopieczny nie był zdezorientowany zbytnią różnorodnością,
    a nawet wzajemnym wykluczaniem się tego, co się robi z nim i dla niego.

  

Autor: Anna Goźlińska

 

 

Partnerzy